اهداف: مهم‌ترین وظیفه نظام آموزشی، آماده‌ساختن دانشجویان برای کسب دانش و مهارت‌های شناختی و شغلی به‌منظور ورود به اجتماع است. لذا شناخت عواملی که منجر به پیشرفت تحصیلی دانشجویان می‌شود از اهمیت ویژه‌ای برخوردار است. این مطالعه با هدف بررسی رابطه هوش هیجانی و خودپنداره با پیشرفت تحصیلی دانشجویان انجام شد.

روش‌ها: در این مطالعه توصیفی- تحلیلی، 99 نفر از دانشجویان دانشکده پرستاری- مامایی قاین در سال تحصیلی 92-1391 به‌صورت سرشماری وارد مطالعه شدند. برای جمع‌آوری اطلاعات از پرسش‌نامه‌های استاندارد هوش هیجانی بار- آن و خودپنداره راجرز استفاده شد. داده‌ها با استفاده از روش‌های آماری توصیفی و استنباطی (آزمون T مستقل و ضریب همبستگی پیرسون) به‌کمک نرم‌افزار SPSS 14 مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفتند.

یافته‌ها: بین میانگین نمرات هوش هیجانی، خودپنداره واقعی و خودپنداره آرمانی در دانشجویان دختر و پسر تفاوت معنی‌داری وجود نداشت، ولی میانگین معدل در دختران به‌طور معنی‌داری بیشتر از پسران بود(0/001>p). بین پیشرفت تحصیلی با خودپنداره آرمانی و بین هوش هیجانی با خودپنداره آرمانی و خودپنداره واقعی رابطه مثبت و معنی‌دار وجود داشت. اما بین هوش هیجانی و پیشرفت تحصیلی (معدل) رابطه‌ای مشاهده نشد.