|
اثربخشی درمان شناختی رفتاری بر ناگویی هیجانی و انعطاف پذیری شناختی بیماران مبتلا به درد مزمن
|
سارا ساعدی*   |
| استادیار گروه روانشناسی، واحد بروجرد، دانشگاه آزاد اسلامی، بروجرد، ایران |
|
|
چکیده: (6 مشاهده) |
مقدمه: درد مزمن یکی از رایج ترین علل مراجعه به مراکز خدمات پزشکی اولیه است و شواهد نشان می دهند که رویکردهای روانشناختی کنونی در مدیریت دردمزمن اثربخش و سودمند گزارش شدند.بنابراین هدف از انجام مطالعه حاضر بررسی اثربخشی درمان شناختی رفتاری بر ناگویی هیجانی و انعطاف پذیری شناختی بیماران مبتلا به درد مزمن بود.
روش پژوهش: این پژوهش از نوع نیمه آزمایشی با گروه کنترل بود. جامعه آماری کلیه بیماران مبتلا به دردهای اسکلتی عضلانی مراجعه کننده به کلینیکها و درمانگاههای تخصصی شهر اهواز در بهار 1395 بودند که با روش نمونه گیری غیرتصادفی هدفمند 30 نفر از آنان انتخاب و در بصورت گمارش تصادفی در گروههای آزمایش و گواه جایگزین شدند. ابزار گردآوری دادهها شامل پرسشنامه های ناگویی هیجانی تورنتو (1994) و انعطاف پذیری شناختی دنیس و وندروال (2010) بود. گروه آزمایش به مدت 11جلسه 90 دقیقه ای تحت درمان شناختی- رفتاری قرار گرفتند؛ اما گروه کنترل هیچ گونه مداخله ای دریافت نکردند.
یافته ها: نتایج نشان داد که درمان شناختی رفتاری بر ناگویی هیجانی و انعطاف پذیری شناختی بیماران مبتلا به درد مزمن اثربخش است (P>0/05).
نتیجه گیری: استفاده از درمان شناختی رفتاری کوتاه مدت توسط متخصصان بهداشت روان در افزایش کیفیت زندگی و بهزیستی روانشناختی بیماران مبتلا به میگرن مؤثر است. |
|
| واژههای کلیدی: انعطاف پذیری شناختی، درمان شناختی رفتاری، ناگویی هیجانی، دردمزمن |
|
|
متن کامل [PDF 726 kb]
(9 دریافت)
|
|
نوع مطالعه : پژوهشی اصيل |
موضوع مقاله:
سلامت
|
|
|
|
|
|
|
| ارسال نظر درباره این مقاله |
|
|
|
